Over jezelf schrijven: hoe pak je dat aan? - een handige methode!

De meeste schrijvers debuteren met een boek dat over henzelf gaat. Logisch: over je eigen leven weet je het meest. En als je ergens drama kunt ontdekken, dan is het daar wel in. Maar dat gemak heeft ook een keerzijde.

Als mensen zich herkennen in je boek

Als je schrijft over dingen die je zelf hebt meegemaakt, vertel je vanzelf ook over mensen uit je directe omgeving. Je echtgenoot, je moeder: dikke kans dat ze zich herkennen in je verhalen. Voor veel schrijvers doemt hier een lastig dilemma op. Vormen mijn schrijfsels een inbreuk op hun privacy?

Personages onherkenbaar maken

Een oplossing kan zijn: verander de personages zodanig dat ze niet meer herkenbaar zijn.

Je leeft in onmin met je moeder? Jouw hoofdpersoon heeft hommeles met haar vader.

Nu vraag jij: maar wat als de problemen waar ik over wil schrijven juist typisch voor een moeder/dochter relatie zijn? Kan ik moeilijk aan komen zetten met een pijp rokende ouweheer.

Dan zeg ik: je hebt gelijk. Helaas, je moeder moet eraan geloven…

Rücksichtslos alles opschrijven

Voilá, je kunt er dus ook voor kiezen om het recht voor z’n raap op papier te kwakken. Wie de schoen past, trekke hem aan. Laat degenen met wie je een appeltje hebt te schillen maar duidelijk weten hoe je over de zaken denkt…

Overdrijving kan verwarring wekken

Een ander probleem duikt op, wanneer je, omwille van het drama, de boel wat extremer maakt dan het in werkelijkheid was. Ik schreef in mijn roman Hexum over een jonge man met een feministische moeder. In het verhaal probeert hij in het reine te komen met zijn opvoeding.

Nu wil het geval dat ikzelf ook zo’n opvoeding heb gehad. Dat heeft zeker zijn sporen nagelaten. Daarom vond ik het ook een interessant thema. Maar Felix, de hoofdpersoon in het boek, voelt tegenover zijn moeder heel wat meer woede dan ik ooit gevoeld heb. Ik heb voorvallen uit z’n verband gerukt en de moeder neergezet als een secreet.

Wat zou mijn moeder hiervan vinden als ze de roman ging lezen? Daar maakte ik me tijdens het schrijven zorgen over. Zou ze denken dat ik echt zo over haar dacht? Ik zei haar, toen ik haar het boek gaf: als je vragen hebt, stel ze. Als je je afvraagt of ik ons contact echt zo beleefd heb, bel me en we hebben het erover.

Het bleek niet nodig. Blijkbaar was de overdrijving groot genoeg om misverstanden te voorkomen.

Doe geen concessies aan je verhaal

Ik zeg: doe geen concessies aan het verhaal dat je wilt vertellen. Schrijf wat je wilt schrijven. Dan zie je later wel hoe je de problemen oplost met gekwetste zieltjes.

The following two tabs change content below.

David Mulder

Ik geef schrijfles sinds 1999. En natuurlijk zit ik zelf een groot deel van de dag te tikken. Ik maak allerlei soorten teksten, maar de meeste energie steek ik in mijn romans.

Laatste berichten van David Mulder (toon alles)