BOEK SCHRIJVER is een open boek

Om je eigen boek te kunnen schrijven, moet je gruwelijk open zijn. Vooral als je schrijft over je eigen ervaringen, mag je geen geheimen hebben.

Geheimen

Iedereen heeft wel iets dat hij liever zou willen vergeten, niet durft te bekennen of koste wat het kost wil blijven geloven. Als je over je eigen leven schrijft, zou je misschien liever niet vertellen dat je je man al tien jaar bedriegt, of je toch niet zo aardig bent als het lijkt en dat je je moeder altijd wantrouwt.

Al die dingen heb je op papier te zetten. Beken elk gênant en pijnlijk detail. Wees gerust: dit geheim hoeft uiteindelijk niet in je boek terecht te komen. Niet iedereen hoeft dit te weten (en soms ook wel) – maar voor jezelf dien je een open boek te zijn.

Als je dat geheim niet voor jezelf benoemt, dan neemt het, ook al schrijf je er geen woord over, je verhaal over.

Lak

boek schrijverWe proberen vaak iets overeind te houden met ons schrijven. Hoe mooi het was, hoe goed we zijn en soms ook hoe verschrikkelijk het was.

Het doel van schrijven is echter niet om steeds een laagje lak op hetzelfde verhaal aan te brengen.

Nee, het doel is om de lak er af te schuren. Weg met die mooie zinnen, dat geweldige plot. We willen hout zien, de kern van het verhaal.

En ja, dat is doodeng. En nee, het levert niet altijd mooie teksten op.

Maar als je begint met schrijven, hoeft het ook niet meteen mooi te zijn. Het moet vooral echt zijn.

Kan je niet gewoon je eigen boek gaan schrijven zonder het over die oude koe, dat drama of dat vreselijke complex te hebben? Waarom moet je al die oude shit omhoog halen?

Er zijn in ieder geval drie redenen waarom het belangrijk is om open te zijn naar jezelf.

Veilig

Ten eerste maakt het je schrijven veiliger. Dat klinkt misschien tegenstrijdig, want niets is zo onveilig als het schrijven over geheimen.

Maar niet schrijven over vervelende herinneringen, is nog onveiliger. Ze weerhouden je er van om echt in het verhaal te duiken. Als je iets te verbergen hebt, ben je steeds op je hoede.

Om het schrijfproces een kans te geven, moet je de controle durven loslaten. Een goed verhaal komt pas tot stand als je je pen volgt. Als daar een geheim in zit, is dat erg eng. Die kan er elk moment uitrollen.

Als je eenmaal je bekentenis hebt gedaan, is vrijschrijven veiliger en makkelijker.

Kracht

In eerlijk zijn schuilt een kracht waar geen stijl tegen op kan. Door naar de kern van de zaak te gaan, zonder enige reserves, vind je je eigen stem. Te midden van al het drama ligt jouw unieke stijl, het echte thema of een verrassend perspectief. Vaak zit in de pijn, in de schaamte, een nieuwe kracht verborgen. Een kracht die helpt om je verhaal authentiek op papier te krijgen.

Fictie

Als je alle uithoeken van je verhaal kent, ook de donkere, dan ben je beter in staat om te kiezen wat je wel en niet wilt vertellen. Je kan zien waar je een boekje over jezelf open wilt doen en waar je liever een hoofdstuk af wilt sluiten. Doordat je nu weet wat de kern van het verhaal is, kan je beter zien hoeveel openheid jouw boek nodig heeft om tot zijn recht te komen.

Ook ben je veel beter in staat om je verhaal om te zetten in fictie. Want je kan alleen maar fictie schrijven, als je het echte verhaal doorleefd hebt.

Schrijf het op

Dus, schrijf het op. Precies zoals het was. Houd niets achter. Reis af naar dat ene moment wat je liefste zou willen vergeten. Benoem al je twijfels, zonder er eentje achter te houden. Dat kan pittig zijn, en soms is het behulpzaam om er hulp bij te zoeken. Van een coach, een veilige vriend en misschien wel van een therapeut. Een geheim kan groter zijn dan je in eerste instantie dacht.

Je hoeft echt geen trauma te hebben om te kunnen schrijven. Soms is het maar iets kleins dat je niet durft op te schrijven en prik je daar zo doorheen.

Maar groot of klein, kijk naar je eigen schaduwkant. Het kan onwennig en pijnlijk zijn, uiteindelijk is het verhelderend en lucht het op. Het zorgt ervoor dat je schrijven veiliger, echter en ook nog eens beter wordt.

[wave] Meer schrijftips? Vraag de gratis schrijfles aan.

The following two tabs change content below.

Nanda Huneman

Als tiener had ik de vaste overtuiging dat schrijven zweverig was. En ik was al zo’n dromer! Mijn moeder noemde me een ‘luchtfietser’. Daarom leek het mij niet slim om mijn leven aan schrijven te wijden.