Schrijftips en inspiratie

Inez Risseeuw

Ik herinner me de eerste keer dat ik echt schreef. De juf had echte inkt in de potjes in onze tafels gegoten. Uit een grote half doorzichtige fles. Het rook een beetje naar zoete medicijnen.

Zittend aan mijn tafeltje doopte ik mijn pen voor het eerst in de donkerblauwe stroperige vloeistof. Om me heen hoorde ik het gekras en de ademhaling van dertig diep geconcentreerde kinderen. Ik zette lijntjes, tekende cirkeltjes, zette punten en voelde me gelukkig.

Stiekem schrijven

Schrijven. Tijdens mijn schooljaren was het iets wat ik stiekem deed, tijdens de les wiskunde, of in een gespijbeld uur in het plaatselijk café. Tijd die ik me eigen maakte en waarin ik onvindbaar was. Ik schreef over een meisje dat op een dag wegliep van huis en onderdak vond in een kraakpand. Ik droomde weg boven een leeg blad en maakte mijn stoutste dromen mee, zonder dat iemand het aan me kon zien. Dat illegale gevoel was heerlijk.

Onrealistisch

Wat ik wilde worden vroegen ze tijdens de beroepentoets in de vierde klas. Ik wilde schrijven. ‘Geen realistische toekomstplannen’ stond er een maand later in de uitslag van mijn beroepskeuze test. Gelukkig gaf mijn decaan me een formulier voor een uitwisselingsprogramma aan een Amerikaanse Universiteit. Van 1980 tot 1985 volgde ik de Kunstacademie aan de Staats Universiteit van New York. Ik schreef er een roman, gaf die zelf vorm en drukte hem af in een oplage van vijftig.

Een echt beroep

Terug in Nederland ging ik naar de Schrijversvakschool ’t Colofon. Na 12 jaar in boekhandels te hebben gewerkt, gaf ik mijn eerste schrijfworkshop.

Daarnaast maakte ik opnieuw ernst met het schrijven. Lichtvoetige ernst. Het soort ernst waarmee je jezelf serieus neemt en glimlachend beziet. Want schrijven vergt dodelijke ernst en kunnen lachen om jezelf in gelijke delen.

Lesgeven

Ik geef schrijfcursussen aan volwassenen, en aan kinderen op de basisschool. Ik bedenk de schrijfprojecten, de uitleg en de soort schrijfopdrachten die ik zelf het liefste had ontvangen, toen ik nog op school zat.

Als ik uitleg aan mijn cursisten hoe je een personage pakkend introduceert, of een tekst aanscherpt, dan leg ik het tegelijkertijd weer aan mezelf uit. Al lesgevend krijg ik meer inzicht in mijn eigen techniek.

De gouden deur

In mijn kast liggen welgeteld elf schriften op een stapel. Elk schrift staat boordevol fragmenten en ideeën voor een verhaal of roman. Titels heb ik ook al: ‘Bij monde van de Roos’, ‘Madeleine Parlosja’, ‘Hondsjong’, Het verdronken land van …’ en ‘Iza, wild van hart’, om er maar een paar te noemen.

Ik heb genoeg materiaal voor minstens tien romans en spreek mezelf moed in. In het verleden heb ik mezelf twee maal bewezen dat ik een roman af kan maken. ‘De Gouden deur’ is de eerste roman waar ik ooit aan begon en die ik nu als eerste wil afmaken.

Boekschrijven.nl

Als schrijver weet ik hoe moeilijk en hoe eenzaam schrijven kan zijn, maar ik heb ook ontdekt hoe je je roman zelf kunt leren verbeteren, hoe verhalen soms een eigen wil lijken te hebben en wat een geweldig beroep schrijven is.

In mijn schrijfcursussen besteed ik veel aandacht aan karakteropbouw en de techniek om spanning in je verhaal te creëren. En hoe je je eigen weg vindt in het schrijfproces. Ik vind het een feest om dat allemaal te kunnen delen met jou!